Ο άνθρωπος είναι ένα κοινωνικό όν: συνεργάζεται με άλλους για να πετύχει τους στόχους του και να καλύψει τις ανάγκες του. Όλοι ξέρουν πως οι σχέσεις με τους άλλους μπορούν να προσφέρουν την πιο μεγάλη ευτυχία, μα και την πιο βαθιά δυστυχία. Οι πιο πολλοί περνούν αρκετό χρόνο απο τη ζωή τους σε κοινωνικές αλληλεπιδράσεις: ζούν μαζί, δουλεύουν μαζί και περνάν τον ελευθερο καιρό τους πάλι μαζί. Γιατί όμως τα κάνουν όλα αυτά; Γιατί δεν συμπεριφερόμαστε όλοι σαν ερημίτες και γιατί δεν δουλεύουμε μόνοι μας; Στην πραγματικότητα, για τους πιο πολλούς, η μοναξιά και οι άλλες μορφες απομόνωσης, όταν διαρκούν για κάπως περισσότερο χρόνο, είναι αρκετά δυσάρεστες. Η "απώλεια του προσώπου" αποτελεί αιτία αυτοκτονίας στην μακρινή ανατολή. Η απόριψη μας απο τους φίλους μας, στην δική μας κοινωνία, είναι μια συνηθισμένη αιτία απελπισίας. Η εξήγηση που δόθηκε απο παλαιότερους φιλοσόφους είναι οτι οι άνθρωποι(και τα περισσοτερα ζώα) έχουν το λεγόμενο "αγελαίο ένστικτο", ή το "ένστικτο του κοπαδιού", που τους σπρώχνει στην κοινή συμβίωση. Τώρα όμως αρχίζει να γίνεται κατανοητό οτι οι άνθρωποι επιδιώκουν κάποιους πιο ειδικούς στοχους, μέσα στην κοινωνία: τη βοήθεια στη δουλειά, τη συμπαράσταση σε άλλες δραστηριότητες, τη φιλία, την καθοδήγηση, τη δύναμη, το θαυμασμό, κτλ..
